Title: =Dream
By: J_Phycho
Pairing: KZ
Rate: ???
Warning : อย่ายึดติดกับนิสัยของทุกตัวละครที่เคยพานพบ เพราะฟิคนี้สร้างเพื่อสนองความ need ของผู้แต่ง
Summary: ในความว่างเปล่า......เมื่อมือนั้นส่งมา......มือนี้ก็ปรารถนาจะไขว่คว้าและยึดมือนั้นเอาไว้...........มือที่ยื่นส่งมาให้ในวันนั้น......มือนี้ก็ไม่ปรารถนาจะปล่อยไป
ละอองสีขาวจากฟากฟ้า....เย็น.....ละอองสีขาวจากฟ้า.....กลับตกลงมาเป็นสีแดงบนพื้น
ในสมองว่างเปล่า ไม่รับรู้สิ่งใด ดั่งตุ๊กตาที่หมดลาน รอบการมีร่างของบุคคลที่รู้จักมากมาย หากแต่บัดนี้ไร้ซึ่งลมหายใจต่างถูกชะโลมไฟด้วยสีแดงที่นอกจากชะโลมร่างเหล่านั้นแล้วยังชะโลมพื้นสีขาวให้กลายเป็นสีชาด
อัญมณีคู่นั้นเห็นทุกสิ่งที่เกดขึ้นหากแต่หัวใจกลับปิดกั้นความรู้สึก เพื่อที่จะไม่ต้องรับรู้สิ่งใด ร่างของเด็กน้อยทรุดกายลงบนพื้นท่ามกลางร่างไร้วิญญาณเหล่านั้น
ถึงอายุเพียง 7 ขวบ แต่ใช่ว่าไม่เคยเห็นความตาย แต่ความตายที่ปรากฏตรงหน้าความโหดร้ายจากผู้มอบความตายที่เรียงรายและกำลังคืบคลานมาหาไม่อาจทำใจให้รับรู้ได้เลย
กงเหล็บแหลมคมบีบรัดลำคอเล็กๆบรรจงกรีดเล็บยาวนั่นลงบนลำคอขาวช้าๆ หยาดโลหิตสีแดงค่อยๆไหลออกมาจากบาดแผลเรียกรอยยิ้มจากผู้ที่กำลังมอบความตายให้
ดวงตาคู่สวยปิดลงรอคอยความตายที่กำลังจะมาถึง รับรู้ถึงลมหายใจที่ขยะแขยงเป่ารดลำคอด้านซ้าย คมเขี้ยวที่แตะลงบนผิว
ไม่ต้องกลัว อีกไม่นาน เจ็บปวดเพียงครูและวก็ไม่ต้องรับรู้สิ่งใดอีก เมื่อความตายมาเยือน หากแต่รอแล้วกลับไม่ได้ประสบความเจ็ดปวด ตนคงตายไปแล้ว แต่ทำไมไม่อาจรับรู้ถึงความเจ็บปวดที่ควรได้รับก่อนความตายเล่า
เจ้าของดวงตาคู่สวยลืมตาขึ้น เมื่อเห็นภาพเบื้อหน้าก็รับรู้ว่าตนเองยังไม่ได้รับมอบความตายแต่อย่างใด รอบกายยังแดงฉานไปทั่ว แต่สิ่งนั้นไม่มีอีกแล้ว กงเล็บที่อึดอัด คมเขี้ยวที่เกือบฝังลงบนผิวได้ถูกสลายกลายเป็นธุรีเท่านั้น มีเพียงมีใหญ่ที่ยื่นมาให้ พร้อมรอยยิ้มที่เป็นมิตร
"ไปกันฉัน ที่นี่ไม่มีคนที่เธอรู้จักอีกแล้ว ไปกับฉันดีกว่า"
ดวงตาสีอัญมณี มองมือที่ยื่นมาให้ ไม่ทันคิดอะไรก็ส่งมือของตนให้กันมือใหญ่ที่ส่งมาให้ น้ำใสๆเอ่อล้นออกมาจากอัญมณีคู่สวย ด้วยอารมณ์ต่างๆที่ประดังเข้าสู่หัวใจเด็กน้อย
ไม่รู้นานเท่าไร เดินมาไกลแค่ไหน ที่เด็กน้อยเดินตามแผ่นหลังสูงกว่าในขณะที่ดวงตายังจับจ้องอยู่กับมือที่กอบกุมกันไว้ แม้ไม่มีคำพูดใด แต่ความอบอุ่นก็ส่งผ่านมายังมือที่กอบกุมกันไว้
ไม่ยอมปล่อยมือเด็ดขาดไม่ว่าอย่างไรจะไม่ปล่อยมือที่มอบความอบอุ่นให้เด็ดขาด
เท้าเล็กๆพยายามเดินตามรอยเท้าที่ใหญ่กว่า ดวงตายังคงจับจ้องอยู่ที่เดิม จนกระทั่งเด็กน้อยสะดุดขาตัวเองล้มลง
คิดว่าต้องเจ็บตัวแน่ แต่ไม่เจ็บ เพราะร่างสูงใช้มืออีกข้างรับไว้เพราะร่างเล็กที่เสียหลักยังฉุดมือเขาไว้อีกข้างไม่ยอมปล่อย ร่างสูงคุกเข่าลงข้างหนึ่งเพื่อนประคองเด็กน้อยไว้ สายตาเขาอยู่ในระดับเดียวกับสายตาของเด็กน้อย ดวงตาสีรัตตากาลมองเข้าไปในดวงตาสีอัญมณี
"ไม่ต้องกลัวนะ ไม่เป็นไร ถึงแล้วนี่ไง ที่ๆฉันพาเธอมา"
ดวงตาสีอัญมณีมองตามมือที่ชี้ไปข้างหน้า บ้านหลังใหญ่เกินกว่าจะเรียกว่าบ้านอยู่ตรงหน้าเพียงไม่กี่ก้าว
"นี่คือบ้านของฉัน ต่อไปเธอก็อยู่กับฉันที่นี่ มันจะเป็นบ้านของเธอด้วย"
การตอบรับคือการพยักหน้าน้อยๆเป็นการแสดงความเข้าใจในสิ่งที่รับฟัง ไม่ปฏิเสธในสิ่งที่อีกคนหยิบยื่นให้ แต่ก็ไม่ได้แสดงความยินดีอะไร
ดวงตาที่ไร้ความรู้สึกใดๆสั่นไหวเล็กน้อย เพียงครู่ก็กลับมาว่างเปล่าเข่นเดิม หากแต่มีน้ำใสๆคลออยู่ในหน่วยตา
ความอ่อนล้าของหัวใจดวงน้อย รวมทั้งร่างกายที่อ่อนแรง ถึงขีดจำกัดที่จะฝืนได้อีก
ดวงตาสีรัตติกาลมองดูเด็กน้อยที่หมดสติอยู่ในอ้อมแขนของเขา รอยยิ้มมุมปากปรากฎอยู่บนใบหน้าร่างสูง แม้หมดสติแต่มือของคนที่อยู่ในอ้อมแขนเขากลับไม่ยอมปล่อยจากการกุมมือข้างหนึ่งของเขาไว้
...............................
.......................
...........
TBC
........................................
จบแล้วตอนที่ 1 เขียนเองอ่านเองรู้สึกว่ายังไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลย(เปิดเรื่องมาจาเดาออกมั้ยเนี่ยว่าเป็นใคร หุหุ)
TBC=ติดตามตอนต่อไปค่ะ
edit @ 17 May 2008 10:01:32 by J_Psycho
